خدايا

خدايامن تمام دنيا را بخشيدم من تمام مردم را بخشيدم من روزگار بخشيدم من روزگار با عشق بخشيدممن وجودم را خالی هر بود کردم خالی از عشق خالی از دل دادن و دل بستنمن به زندگی گفتم به روزگار گفتم چرا ارزوهايم را گرفتی چرا لحظه های شادم را با اين همه غضه و نگرانی پيوند زدی مگر من چه کرده  بودم که تاوانم ارام در خود شکستن استجای که را گرفته بودم من امده بودم زندگی کنم نه اينکه زنده بمانم چرا اميدهايم را از من گرفته چرا تمام بادبادک های اروزهايم را باد برد و قلبی پر از حسرت به من داد چرا کاری کردی که سنگدل باشم چرا کاری که که بگذرم به اميدی روز که از خطايم بگذرند از خطای کرده و ناکرده ام من تاوان کدام حماقت را پس می دهم که بايد پشت دری چندين سال بایستم بدون شنيدن صدایی بدون لحظه ارامش ی بدون نگرانی خدايا بگذر از من و حرفهايم با تمام تمام صداقتم بشنو وبه من بگو چرا فقط همين ديگر کلمه پيدا نمی کنم که بغضم را بشکنم و فرياد کنم خدايا چرا همين می روم می روم جاده بدون من خواهد ماند اما نه می ترسم کسی بيايد با اينکه سالهاست کسی قدم در اين جاده نگذاشته است شايد کسی بيايد و گم شود انوقت دلم می گيرد نمی خواهم کسی گم شود يادم ميايد من روزی گم شدم ولی سالها کشيد که پيدا شدمخودم را يافت انهم در ميان یک جنگل یک جنگل پر از سکوت اما الان تنها منم که جاده را ميشناسم  اب را کنار جاده می گذارم و ارام با خودم زمزمه می کنم اگر کسی بيايد اب را ببيندتا لحظه ارامشی کنار اب پيدا کند من ميامدلم خيلی گرفته است از رفتن هم خسته شدم خدا باز هم رفته است همجه جا تاریک شده استاسمان را نمی بينم ادمکی هايی را می بينم که دزد شده اند  دلها را می دزدند روشنایی خانه ها را می دزدند و همه جا را نابود می کنند اميد کودکان را می گيرند روزنه ها را می ببنددخدايا چه شده است لحظه امدنت منجی توست مرا وهمی وحشتناک می گيرد نکند دل مرا هم بدزند نه نمی خواهم نمی گذارم من ان را پيش خدا گذاشته ام تا هميشه خوب بماند کلبه خیلی سرد شده است سرد سرد مقل یک قبر من هم یخ زده ام دنبال چوب ميگردم تا اتشی روشن کنم و همه را بخوانم تا گرم شوند …..دوباره بر می گردم جاده دوباره خاموش خاموش استانگار کسی نيامده است اب همچنان منتظر است و تمام شد